مسائل كلامي مربوط به قضا وقدر را ممنوع مى كند . مى توان تصور كرد كه متن ابن طاووس نيز مربوط به چنين مسايلى بوده است . 14 . كتاب غياث سلطان الورى لسكان الثرى ذريعة 16 / 73 ش 366 . فتح الأبواب 182 ، فلاح السائل 127 / 119 ، 144 / 133 ، 156 / 144 ، الإجازات 18 / 40 ، 42 ، كشف المحجة 138 ، اللهوف 20 - 21 / 25 ، فرج المهموم 42 - 43 . ابن طاووس در إجازات مى گويد : اين تأليف مربوط به قضاى نماز ميت است ومىافزايد كتاب داراى موادى است كه فكر نمى كند در كتاب ديگرى وجود داشته باشد . وى مى گويد : كه كتاب داراى اطلاعاتى درباره كلينى وكتاب كافى اوست . به موارد زير اشاره شده است : : فلاح 127 / 119 : درباره اهميت انجام نماز در وقت آن ، فلاح 144 / 133 : معناى باطني اذان ، فرج المهموم : درباره صحت احكامى كه بر اخبار آحاد مبتنى است ، كشف : درباره انجام نماز براي ميت . مطلب نقل شده در لهوف ، بيان طريق مؤلف به امالي ابن بابويه است . ونقلي كه در فلاح 156 / 144 آمده داراى نقلهايى از مطالبى است كه طوسي در فهرست درباره ابن بابويه آورده است . ابن طاووس در " إجازات 18 / 42 " اين كتاب را تنها اثر فقهى خود مى داند . همانطور كه گذشت ، وى بعدا حداقل يك اثر فقهى ديگر با عنوان " المضايقة " نوشت . به دليل مشابهتى كه ميان موضوع اين دو كتاب است ، گاه با هم اشتباه مى شود . عبارتى از المضايقة ( 36 - 39 / 348 - 353 ) به نقل از " فوائد المدنية " استر آبادي در جنة المأوى نوري طبرسي آمده ( در بحار 53 / 208 - 213 ) ودر آنجا وانمود شده كه اين عبارت از غياث مى باشد . بر عكس أفندي عبارتى از غياث را به عنوان قطعه‌اى از مضايقه آورده است ( نك‍ : - › كتاب المنسك ) . همينطور آقا بزرگ گاه بين دو كتاب خلط مى كند : ( نك‍ : - › كتاب الأمالي [ الناطق بالحق ] ، › كتاب النقض على من اظهر الخلاف ) . تركيبي از دو عنوان نيز ثبت شده است . چند نسخه از غياث باقي مانده كه هيچكدام آنها در